maandag 28 augustus 2017

Ik, moordenaar van Antonio Altarriba en Keko

Ik, moordenaarIk, moordenaar by Antonio Altarriba
My rating: 4 of 5 stars

Niet een boek om vrolijk van te worden, met een tamelijk nare hoofdpersoon. Beide is al vanaf de eerste pagina duidelijk, zoals hieronder te zien is.


En ja, het is die man in die lange jas, die man die op het derde plaatje van het boek een toevallige passant van het leven beroofd, wiens metgezel je bent gedurende bijna 140 zwart(gallig)e bladzijden.

Enrique Rodríguez Ramírez is zijn naam en hij doceert kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Baskenland. Hij vindt zichzelf een kunstenaar en in zekere zin heeft hij gelijk. Hij leidt een studiegroep die ‘Lichamelijk geweld in de westerse schilderskunst’ onderzoekt aan de hand van het werk van Bruegel, Grünewald, Goya, Rops, Dix, Grosz, Ensor, Munch en Bacon. Maar waar deze schilders zich beperkten tot het doek en de verf, gebruikt Ramirez de wereld om zijn werk in aan te brengen, zoals hierboven te zien is. Met als resultaat....


Hij gaat uitermate zorgvuldig te werk en zorgt ervoor dat het kunst om de kunst is en blijft. Zijn slachtoffers/modellen hebben geen connecties met hem, hij wordt niet beter van hun dood, hij voorkomt op alle mogelijke wijzen dat zijn aanwezigheid op de plaats delict gedetecteerd kan worden door zo weinig mogelijk sporen nat te laten. Maar ondanks zijn zorgvuldigheid komt hij in de problemen...

Ik, moordenaar vertelt het verhaal in zwart en wit, met bloedrode uitzonderingen die daardoor natuurlijk extra in het oog springen. Een fascinerend naar verhaal, vol nare personages en naargeestige kunst en kunstenaars dat het beste op 31 oktober gelezen kan worden...

View all my reviews

zondag 6 augustus 2017

Feyenoord van Willem Vissers en Bart Vlietstra

Feyenoord: De eerste van de eeuwFeyenoord: De eerste van de eeuw by Willem Vissers
My rating: 4 of 5 stars

Willem Vissers is geen Feyenoordsupporter, maar onafhankelijk journalist, zo zegt hij in een interview, maar hij houdt wel van volksclubs en de wijze waarop de aanhangers van zulke clubs door het vuur lijken te willen gaan voor hun club. En tegelijkertijd vindt hij die overgave soms wat griezelig. Dat laatste weerhield hem er echter niet van om in maart 2017 enthousiast in te gaan op het voorstel van zijn collega bij de Volkskrant, Bart Vlietstra, om 'een boekje te maken over Feyenoord'. Maar... het boekje zou alleen worden uitgebracht als Feyenoord kampioen zou worden. Het werd dus best spannend voor beide heren, toen Feyenoord besloot om het op de aller-, allerlaatste wedstrijd van het seizoen aan te laten komen...

'Het boekje' staat vol met verhalen over spelers van de huidige selectie, door en met spelers van voorheen, bekende en minder bekende supporters en allerlei andere mensen die - volgens Vissers en Vlietstra - iets zinnigs over Feyenoord en dit kampioenschap zeggen. Dat levert prachtige stukken op, zoals het stuk van Eljero Elia (die zijn naam te danken heeft aan de zanger Al Jarreau) maar het levert daarnaast regelmatig een paar bladzijden nietszeggend geneuzel op. Zoals bijvoorbeeld van Leonardo, een mislukte ex-voetballer van Feyenoord, of het interviewtje met Louis van Gaal. Op de vraag of het toeval was dat hij veel Feyenoorders en voormalige Feyenoorders gebruikte tijdens het WK in Brazilië, antwoordde Van Gaal:
Ik heb altijd gekozen voor het totale mens-principe waarin de kwaliteit van de speler en het systeem waarin ik wilde spelen, de belangrijkste rollen opeisten. Dus het is toeval. 
Nietszeggend, voorspelbaar en twee pagina's aan ruimte innemend die beter aan een ander onderwerp of andere persoon hadden kunnen worden gewijd. Nee, dan het verhaal van Henk Fraser, voormalig speler van Feyenoord en de huidige trainer van Vitesse, over Botteghin. Dat is een fijn stuk om te lezen. Fraser vertelt wat over vroeger, trekt parallellen met en somt verschillen op tussen de verdedigers van toen en nu. Hij doet dat oa via de wedstrijd PSV-Feyenoord waar Botteghin een hoofdrol in speelde:
Maar onder de droge krullenbol is direct na het doelpunt alweer die aparte mimiek zichtbaar; mond open, angstige blik onder ietwat hangende oogleden. 'Hij heeft een hoofd voor een schilderij', zegt Fraser ineens. 'Wolf en ik hadden een moordenaarskop, zeiden ze. Nou, hij niet'.
Lachend: 'Maar dat zijn vaak de ergste.'
De omgekeerde Mourinho is een ode aan de trainer, Giovanni Christiaan van Bronckhorst, waarin een klein detail opvalt wanneer aandacht wordt besteed aan de hardheid van de altijd zo aimabele van Bronckhorst: hij is het geweest die Feyenoordtalent Boëtius de deur wees. Even verderop roemt El Ahmadi, de oogstrelend harde dirigent van het middenveld van Feyenoord, in 'zijn hoofdstuk' Sofyan Amrabat van - toen nog - Utrecht als voorbeeld van een Marokkaanse speler met een sterke mentaliteit in een ander lezenswaardig stuk.
Het is natuurlijk toeval maar zo maken Vissers en Vlietstra ongewild en ongedacht regelmatig bruggetjes naar het komende seizoen dat afgelopen zaterdag (5 augustus 2017) geopend werd met de wedstrijd om de Johan Cruijff schaal. Met Boëtius, met Amrabat, met El Ahmadi en Botteghin als spelers, Gio en Fraser als trainers, maar zonder Elia. En zonder de door El Ahmadi geroemde Dirk Kuyt, maar met Jan-Scharie waar, net als over Varkenoord net zo fijn stuk over is te vinden in Feyenoord, de eerste van de eeuw.

Het is te hopen dat Willem Vissers en Bart Vlietstra, als ze volgend jaar Feyenoord, de tweede van de eeuw uitbrengen, die korte, loze intermezzo's weglaten en uitsluitend die heerlijke lange(re) verhalen de ruimte gunnen. Het eerste hoofdstuk kan ieder geval alvast geschreven worden: Brad Jones, de keeper die Feyenoord de Johan Cruijff schaal bezorgde. De eerste van de eeuw.

Gelezen en gerecenseerd voor Hebban.nl

View all my reviews

zaterdag 22 juli 2017

Het verslag van Brodeck 1/2 De Anderer van Manu Larcenet

De Anderer (Het verslag van Brodeck, #1)De Anderer by Manu Larcenet
My rating: 5 of 5 stars

Een boekverfilming loopt vaak uit op een teleurstelling omdat er bijvoorbeeld te veel van het verhaal is weggelaten of omdat de personages anders zijn - uiterlijk én in lichaamstaal - dan je je had voorgesteld. Dat gevaar loop je ook met een verstripte versie van een boek. Maar Manu Larcenet durfde het toch aan om Het verslag van Brodeck van Philippe Claudel, gepubliceerd in 2007, opnieuw te vertellen. Op zijn eigen manier, want Larcenet pakt het anders aan dan Dick Matena bij onder andere De avonden van Gerard Reve of Kaas van Willem Elsschot en andere (inter)nationale klassiekers. Larcenet neemt de tekst niet integraal over en maakt daar tekeningen bij, nee, Larcenet maakt zijn Verslag van Brodeck, en dat begint zo:



Een man, Brodeck zoals later zal blijken en de lezer van het oorspronkelijke Verslag zal vermoeden, loopt door het bos en bereikt uiteindelijk een herberg waar zich een massa mannen heeft verzameld. Dat daar, in die herberg, niets vrolijks valt te verwachten wordt al vanaf de eerste pagina aangekondigd in tekeningen die uit zwart gesneden lijken te zijn. Het is somber, de mens is nietig, en die zwarte kat voorspelt niets goeds.

Claudel vertelt wat er gebeurt als Brodeck binnenkomt als volgt: 'Toen ik de herberg binnenkwam, waren bijna alle mannen van het dorp er; ze hadden zulke donkere blikken en stonden er zo roerloos bij dat ik meteen begreep wat er gebeurd was. Orschwir deed de deur achter me dicht; toen liep hij op me af. Hij trilde een beetje. Hij boorde zijn grote blauwe ogen in de mijne alsof hij me voor het eerst zag. Mijn maag begon zo tekeer te gaan dat ik dacht dat mijn hart zou verzwelgen; toen keek ik naar het plafond, alsof ik er dwars doorheen probeerde te kijken om de kamer van de Anderer te zien, en ook de Anderer zelf, met zijn bakkebaarden, zijn dunne snorretje, de schaarse krullen die vanaf zijn slapen omhoog wezen en zijn vollemaansgezicht als van een dik ongehoorzaam kind; heel slapjes vroeg ik: 'Jullie hebben hem toch niet...?'

En Larcenet laat zien wat er gebeurt als Brodeck binnenkomt:



Met zulke tekeningen heb je - inderdaad - geen woorden nodig. De dreiging is tastbaar en donker: met de Anderer is het niet goed afgelopen. Dat blijkt woordenloos uit alles.

Brodeck wordt gevraagd om feitelijk, zonder iets weg te laten of te veranderen, de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden en die hebben geleid tot de dood van de Anderer, op te schrijven, zodat 'degene die het leest ons begrijpt en vergeeft'. Hij, Brodeck, zelf een nieuwkomer in dit dorp, stemt na enige tegenwerpingen toe. En dan volgt in flashbacks niet alleen het verhaal van de Anderer die drie maanden geleden zijn intrek in deze herberg heeft genomen, maar wordt tevens onder meer duidelijk wat Brodeck allemaal heeft meegemaakt, omdat hij naast de feitelijke versie voor de dorpsbewoners zijn eigen versie van de gebeurtenissen opschrijft. En die laatste versie beperkt zich niet tot de afgelopen drie maanden. Niet alles wordt echter uit de doeken gedaan, want er is voor gekozen om Larcenets versie van Het verslag van Brodeck in twee delen uit te brengen. Dit deel, dat de titel De Anderer heeft gekregen, laat zien wat de komst van de Anderer aanricht in het dorp, zonder dat de Anderer veel in beeld of aan het woord is. Deel 2, met als titel Het onzegbare, verschijnt binnenkort: 6 september 2017.

Niet alleen heeft Larcenet het inktzwarte verhaal prachtig weergegeven in indrukwekkende, inktzwartwitte tekeningen, maar ze komen schitterend tot hun recht op de halve pagina’s van oblongformaat. Deze Het verslag van Brodeck zal absoluut iedereen weten te bekoren, inclusief degenen die het verhaal al kennen, omdat de tekeningen subliem zijn en het verhaal - na tien jaar - niets van zijn kracht of actualiteit heeft verloren.


Gelezen en gerecenseerd voor Hebban.nl

View all my reviews

zondag 2 juli 2017

Van Kuip naar Coolsingel van Robert van Brandwijk en Steven van der Hoeven

Van Kuip naar CoolsingelVan Kuip naar Coolsingel by Robert van Brandwijk
My rating: 5 of 5 stars


Eenmaal binnen, hoog op de eerste ring, kregen Feyenoord en De Kuip me definitief in hun greep. Het was niet eens de wedstrijd (12-2) die me trof, maar meer nog de combinatie met de grootheid van zo'n gebouw met 55.000 mensen erin. Badend in het licht, een podium met elf helden [...] een kuip waarin het geluid aanzwelt en blijft hangen, verzamelplaats voor mensen met een grote liefde die hen bindt: Feyenoord. Het werd de avond van mijn leven.

Dat klinkt nogal melodramatisch, nietwaar? Toch beschrijft Robert van Brandwijk hier precies wat vele anderen is overkomen en nog steeds overkomt. Eenmaal binnen en onderdeel van het Legioen, raken de meesten voor het leven besmet met het Feyenoordvirus. Bovendien is dit de laatste wedstrijd dat Van Brandwijks vader Feyenoord kon aanmoedigen in de Kuip, want de vergevorderde (en voor zijn kinderen verborgen gehouden) alvleesklierkanker maakte het hem daarna onmogelijk om nog een keer het stadion te bezoeken. Van Brandwijk is ervan overtuigd dat zijn vader hem en zijn zus, daar en toen, officieel tot lid van het Legioen heeft benoemd door op het voorterrein van de Kuip een staf in de vorm van een roodwitte vlag op een stokje en scepter in de vorm van een scheepstoeter aan te schaffen.

Ook Steven van der Hoeven heeft een verhaal over zijn eerste bezoek aan De Kuip. Samen met zijn voetbaltrainer die "jongens van mijn voetbalvereniging op trainingen van Feyenoord trakteerde" bezocht hij op 22 mei 1993 Feyenoord - Willem II. Het was de wedstrijd waarbij Mike Obiku zijn handen openhaalde aan het hek, nadat hij daar juichend in geklommen was. Over de voetbaltrainer die hem deze wedstrijd schonk schreef Van der Hoeven een boek, Je ogen verraden je, dat in 2011 verscheen. Dat boek verscheen nadat hij had moeten besluiten om even geen aandacht meer aan Feyenoord te besteden, omdat niet alleen Feyenoord in de periode na het winnen van de UEFA Cup langzaam afgleed. Van der Hoeven gleed mee af: "Mijn leven met Feyenoord stopte voordat mijn leven met Feyenoord mij zou stoppen." In 2007 keert hij terug naar de Kuip, ditmaal met zijn vader en een jaar later verschijnt zijn eerste wedstrijdverslag op Feyenoord.nl.

Van Brandwijk en Van der Hoeven leveren in Van Kuip naar Coolsingel geen journalistiek verslag van de resterende wedstrijden van Feyenoord in het seizoen 2016-2017, waarbij begonnen wordt met Feyenoord - PSV (waar geen voetballiefhebber ooit nog het tweede doelpunt van Feyenoord zal vergeten!). De wedstrijden vormen de achtergrond of zijn aanleiding voor de verhalen van voorheen en nu, van en over supporters, grote spelers van weleer, familie en vrienden. Het zijn warme, ontroerende en hilarische verhalen waarvan elke Feyenoorder zal genieten omdat zij zich er in zullen herkennen. Zoals op 19 maart 2017 als Steven en zijn neef Thomas in de bioscoop kijken naar SC Heerenveen - Feyenoord en het volgende wordt uitgewisseld tijdens de eerste helft:

'Na Go Ahead Eagles lag ik ook wakker, zegt hij [Thomas]. 'Die stonden zelfs laatste. Ik probeer dat te begrijpen. Snap jij het? Ikke niet.' Ik ook niet. Wat ik wel begrijp, is dat Thomas na Sparta-uit had gehuild. Zelf had ik de frustratie proberen te onderdrukken met Manchester by the sea  in Lantaren Venster, maar in die film ging er ook van alles stuk.

Dat begrijpt iedere Feyenoorder. Geen verdere uitleg nodig.

In het Algemeen Dagblad van zaterdag 1 juli 2017 zegt Giovanni van Bronckhorst in een interview: "[...] maar ik heb in Spanje ook lekker een paar weken rustig aan gedaan hoor. Ik heb al die kampioensboeken eens rustig zitten doorbladeren. Dat was mooi, maar maandag gaan we het afgelopen seizoen parkeren.’’
Van Kuip naar Coolsingel zat vast en zeker bij die kampioensboeken. Het fijne van supporter zijn, is dat wij het afgelopen seizoen niet zo snel hoeven te parkeren, maar gewoon door kunnen gaan met genieten dankzij dit boek vol kleurrijke, hartverwarmende verhalen over mensen met een roodwit hart.

Gelezen en gerecenseerd voor Hebban.nl

View all my reviews

zaterdag 1 juli 2017

Transmetropolitan

Het was 7 maart 2016 en in de Britse The Guardian stond een stuk over een strip: Transmetropolitan: the 90s comic that's bang up-to-date on Donald Trump, met daaronder: de serie van Warren Ellis is 20 jaar oud, speelt zich 200 in de toekomst af – en vertelt je alles over de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016. Hoe kan dat dan? Een strip van twintig jaar terug, die 'bang up-to-date' de opkomst en, zo blijkt later, de verkiezingswinst van Donald Trump voorspelt?

Transmetropolitan is een stripserie geschreven door Warren Ellis en getekend door Darick Robertson. De serie is uitgebracht door Vertigo, een in 1993 opgerichte imprint van DC Comics. Vertigo brengt stip(serie)s uit die zich vooral richten de oudere jongeren en volwassen lezers en daarom staat op elke cover "Suggested for mature readers" te lezen. De strips die door Vertigo worden uitgebracht schuwen onderwerpen als (gedetailleerd afgebeeld) geweld, drank- en drugsgebruik, seks, e.d. geenszins. Integendeel. Naast Transmetropolitan zijn onder andere V for Vendetta, Hellblazer, Preacher, The Books of Magic, Sandman, 100 Bullets, Doom Patro, Swamp Thing, Y: The last man en Lucifer door Vertigo uitgegeven.
Het feit dat Transmetropolitan door Vertigo en niet door DC Comics is uitgegeven, maakt al duidelijk dat het verhaal waarin Spider Jerusalem, journalist extraordinair, vertelt over en ronddwaalt in zijn wereld niet geschikt is voor jeugdige lezers.

Spider Jerusalem, journalist extraordinair, gepokt, gemazeld en kapot gemaakt door het leven in The City en zijn inmiddels ingevroren vrouw, wordt gedwongen om van zijn toevluchtsoord hoog op een berg af te dalen en terug te keren naar de stad en zijn werk. Het is verkiezingstijd en het is hard tegen hard. The Beast is de zittende president, een bonk van een vent die zijn bijnaam waardig is: hij is een afschuwelijke bully, is zeer autoritair - iets dat overigens door zijn volgers zeer op prijs wordt gesteld - en is een misogynist. Kortom, hij vertegenwoordigt zoals The Guardian het zo mooi verwoordt: "the very worst aspects of modern political life – and embodies all the horrifying ignorance visible in Donald Trump."

Zijn tegenstrever is Callahan, bijgenaamd The Smiler, die ogenblikkelijk doet denken aan Tony Blair en daar waarschijnlijk op gebaseerd is. The Smiler is de man die vriendelijk lijkt, het beste met je voor lijkt te hebben, maar ondertussen het 'gewone volk' een poot uitdraait ten faveure van rijke mensen en grote bedrijven. Maar maak van Callahan een vrouw en deze afbeelding die een jaar geleden in een discussie op Reddit verscheen onder de titel "I saw a similarity to Transmetropolitan..." is niet zo vergezocht.


Transmetropolitan houdt zich echter niet zestig afleveringen lang uitsluitend bezig met deze verkiezing; meestentijds speelt dat op de achtergrond en pas vlak voor en tijdens de verkiezingen kan Spider er niet meer omheen en moet hij er wel exclusief aandacht aan besteden. Tot die tijd, maar ook daarna, laat Spider zien wat er allemaal gebeurt in The City, brengt misstanden en misdaden aan het licht, waardoor hij zowaar uitgroeit tot een held van het volk. Zeer tot zijn chagrijn, want daar zit hij niet op te wachten. Toegegeven een beter appartement, wat meer geld om aan drugs en drank uit geven is bijzonder prettig, maar het werk en vooral de plek waar hij het werk moet doen, The City, haat hij vol liefde. Of heeft hij vol haat lief, het is maar net hoe zijn bril staat.


Wat Spider vooral laat zien, is dat het niet de politici zijn die het leven tot een hel maken, maar dat het het volk zelf is. Het interesseert niemand ook maar iets wat een ander aangedaan wordt, of wie er aan het roer van The City staat, zolang ze zichzelf maar kunnen vermaken met drugs, drank, of andere geestverruimende maatregelen, en eindeloos op de bank naar de tv kunnen staren of zich verdrinken in een of andere sekte. Spider doet er net zo hard aan mee, maar ontkomt er niet aan, hoezeer hij zijn best ook doet, om zich zo nu en dan druk te maken over misstanden.

De parallellen met de huidige tijd zijn overduidelijk, en Transmetropolitan verdient alleen al daarom een plekje naast 1984 van George Orwell, Brave New World van Aldous Huxley en The handmaid's tale van Margaret Atwood. Wat Transmetropolitan onderscheidt van deze boeken is de gedetailleerde kleurrijke wijze waarop The waanzinnige City verbeeld wordt. In felle kleuren slaat het leven, de dood, een enkele keer de schoonheid, maar vooral het lijden en de algehele misère je in je gezicht. Warren Ellis mag dan een scherpe pen hanteren, Darick Robertsons penseel doet daar niets voor onder. Leest, kijkt, huivert en wordt (of blijf) wakker!

Transmetropolitan bestaat uit zestig strips, die ook te verkrijgen zijn in deze tien delen:
  1. Back on the Street (#1-6)
  2. Lust for Life (#7-12)
  3. Year of the Bastard (#13-18)
  4. The New Scum (#19-24)
  5. Lonely City (#25-30)
  6. Gouge Away (#31-36)
  7. Spider's Thrash (#37-42)
  8. Dirge (#43-48)
  9. The Cure (#49-54)
  10. One More Time (#55-60)

maandag 5 juni 2017

Ik bid de liefde hertaald door Elvis Peeters

Ik bid de liefdeIk bid de liefde by Hendric van Veldeke
My rating: 4 of 5 stars







XIII
Man seit al vür wâr
nu manic jâr,
diu wîp hazzen grâwez har.
daz ist mir swâr
      Und ist ir misseprîs,
     diu lieber habet ir amîs
     tump danne wîs.


Diu mê noch diu min,
daz ich grâ bin,
ich hazze an wîben kranken sin,
daz niuwez zin
     Nement vür altez golt.
     si jehent, si sîn den jungen holt
     durch ungedolt.
Hendrik van Veldeke, ook wel 'bekend' als Henric van Veldeke(n) of  Heynric van Veldeke(n) of Heinrich von Veldeke, geboren in - hoe kan het ook anders - Veldeke ergens halverwege de 12de eeuw, schreef vele liederen. Hij is de eerste schrijver van de Lage Landen waarvan we weten wat hij allemaal geschreven heeft of zoals het op de binnenflap staat: "Zoals de Grieken Homerus hebben en de Italianen Dante, zo hebben wij in de Lage Landen Veldeke. Hadewijch, Vondel en Bredero mogen dan oud en groot zijn, Veldeke is de eerste. Verder teruggaan is niet mogelijk."
Zijn liederen, of minnedichten, lijken echter in een vreemde taal geschreven te zijn en zijn daarom lastig te ontcijferen. Dat is jammer, want zoals door Frank Willaert in het nawoord wordt uitgelegd, hebben we hier met een bijzondere dichter te maken. Eentje die op het oog en bij eerste lezing perfect past in de hoofse traditie van die tijd, maar die bij nader inzien regelmatig de spot lijkt te drijven met die traditie. Neem bovenstaand gedicht, dat door Elvis Peeters als volgt is 'hertaald':
XIII

Men houdt voor waar
al menig jaar:
vrouwen haten grijzend haar.
Dat valt mij zwaar.
     En zij, ze toont zich min
     die vriendjes kiest die in en in
     dom zijn en niet slim.

Daarom, ik word al meer of min
voor grijs aanzien.
Ik haat de vrouwen in die zin
dat ze nieuw tin
     kiezen voor oud goud.
     Zo blijkt: jeugd is wat hen bezighoudt,
     hun lust is boud.
Hoe modern kan een 12de eeuwse dichter zijn? Veldeke blijkt niet alleen over een scherpe blik en pen te beschikken, hij laat ook regelmatig zien over humor te beschikken, zoals uit het achtentwintigste minnedichtje blijkt.
Ir stüende baz, daz sî mich trôste,
     danne ich durch sî gelige tôt,
wan sî mich wilent ê getrôste
     ûz maniger angestlîcher nôt.
         Als sîz gebiutet, ich bin ir tôte,
         wan jedoch sô stirbe ich nôte.

Mij troosten zou haar beter passen,
     dan dat ze mij de dood in jaagt,
want vroeger was zij opgewassen
     tegen zoveel leed dat aan mij knaagt.
         Toch, als zij het vraagt, sterf ik vandaa.
         Maar niettemin, ik sterf niet graag.
Peeters vertaalt de gedichten van Veldeke zo goed, dat het lijkt alsof Veldeke een hedendaagse dichter is die de spot drijft met de dichters van weleer die zo leden aan de hoofse liefde. Veldeke houdt van de natuur, van lijven, vrouwen, liefde, genieten en lachen, kortom van het leven en Peeters geeft ons die levenslust inclusief knipogen met liefde door.
Wie in de liefde zo is opgevoed
     dat hij de liefde dienen kan,
en voor de liefde moeite doet,
     hij is echt een zalig man!
Van liefde komt altijd iets goeds,
de liefde geeft een rein gemoed,
     wat zou ik zonder liefde dan?


Ik bemin haar, al krijg ik geen dank,
     ik weet, haar liefde is pompklaar.
Gaat mijn liefde, denk je, mank,
     dan is elke liefde de sigaar.
Ik zeg haar voor mijn liefde dank,
haar liefde geeft mijn lied zijn klank.
     Dom is hij die meent: dat is niet waar.
Gelezen en gerecenseerd voor Hebban.nl

View all my reviews

zondag 28 mei 2017

Oomen stroomt over van Francien Oomen

Oomen stroomt overOomen stroomt over by Francine Oomen
My rating: 5 of 5 stars

Veel duidelijker kan het niet worden gezegd en getoond: de overgang, compleet met breinblubber, slaat toe als een sluipmoordenaar, en steelt beetje bij beetje je energie, je goede humeur, je zelfvertrouwen en je ideeën. 'Midden in een vurig betoog had ik opeens totaal geen idee meer waar ik naar toe wilde... TOTAL BLACK OUT!', vertelt Francine Oomen. Dat is niet alleen vervelend, dat is - inderdaad - HEEL ENG.

Stel je voor dat je een schrijfster en illustratrice bent die gewend is altijd over te bubbelen van ideeën en op een dag....

Oomen02.jpg

Zonder enige aanleiding ben je niet meer wie je was en kun je niet meer wat je altijd kon. Weg. Leeg. Nee, blubber!. Blubber in je hoofd en dus paniek, stress. Dit is precies wat Oomen overkomt en wat honderdduizenden mensen in Nederland overkomt: de overgang sluipt haar leven binnen. Gelukkig hoort zij bij de 80% procent die (wel) last heeft van zo'n beetje alles wat die overgang met zich meebrengt, zodat wij allemaal kunnen meegenieten van wat er zoal gebeurt. Genieten is misschien niet het meest voor de hand liggende woord om te gebruiken, maar Oomen maakt van elke pagina waarop ze laat zien welke vervelende gevolgen de (onbekendheid met) de overgang voor haar en haar leven heeft, een klein feestje.

Maar het blijft niet bij het weergeven van wat haar overkomt, want ze gaat ook op zoek naar wat de overgang nou precies is, wie het 'treft', welke lichamelijke en geestelijke verschijnselen op kunnen treden en wat er - eventueel - aan gedaan kan worden om die (wat) minder heftig te laten zijn. Net zo grappigernstig en origineel verteld en een deel van het boek dat verplicht leesvoer zou moeten worden voor iedereen onder de veertig. Er is geen betere voorbereiding te bedenken op het bezoek van Tang en haar zusters Knaag en Knak, en dat is hard nodig opdat deze dames minder kans krijgen om je het leven zuur te maken. Halverwege vertelt Oomen uitgebreid over het tegengaan van allerlei overgangsperikelen door middel van hormoonsuppletie en legt vervolgens uit waarom ze er - uiteindelijk - niet voor kiest om die te gebruiken.

Oomen03.jpg

Maar ja, wat dan? Oomen kiest ervoor om het een tijdje rustig aan te doen. Onder het motto 'wat doet een boer met een stuk uitgeput land? Braak leggen', besluit Oomen ook een tijdje braak te gaan liggen. Ze geeft zichzelf de gelegenheid om een tijdje niets te moeten, gaat de confrontatie aan met Tang en maakt kennis met Kloek. Kloek helpt haar én Tang allerlei oude shit op te ruimen, te stoppen met overleven en over te gaan naar ... leven.

Wat Oomen kan doen om de overgangsperikelen te overleven, is natuurlijk niet iedereen gegeven (dat betaalde overgangsverlof is overigens geen slecht idee!), maar desalniettemin zo smakelijk verteld dat Oomen stroomt over blijft boeien. Het boek eindigt met een terecht dankwoord aan Maira Kalman wiens invloed op dit boek onmiskenbaar is, en waardoor Oomen stroomt over geworden is wat het is: een swingend, grappig, ontroerend, kleurrijk, begrijpelijk, lief, boos, maf, kortom heerlijk boek over een daardoor héél wat minder eng geworden levensfase.

Gelezen en gerecenseerd voor Hebban.nl

View all my reviews

All the birds in the sky van Charlie Jane Anders

All the Birds in the SkyAll the Birds in the Sky by Charlie Jane Anders
My rating: 5 of 5 stars

Charlie Jane Anders, de schrijfster van het formidabele en vooral originele All the birds in the sky, is een topwijf. Niet alleen vanwege haar laatste boek, maar ook om wat ze daarvoor allemaal gezegd, geschreven en gedaan heeft: ze heeft sciencefictionverhalen gepubliceerd in/op Tor.com, Strange Horizons en Flurb, en geschreven voor McSweeney's, ZYZZYVA, Salon, The Wall Street Journal, Publishers Weekly, San Francisco Bay Guardian, Mother Jones, en de San Francisco Chronicle. Er zijn verhalen en essays van haar verschenen in Sex For America: Politically Inspired Erotica, The McSweeney's Joke Book of Book Jokes en That's That's Revolting!: Queer Strategies for Resisting Assimilation. Ze heeft evenementen georganiseerd, zoals de 'ballerina pie fight', de Cross-Gender Caravan, en deBookstore en Chocolade Crawl in San Francisco, ze jureerde voor de James Tiptree Jr. Award en voor de Lambda Literary Award, is oprichter van Writers with Drinks, en oprichter en mede-redacteur van de sciencefictionblog io9. Met dat laatste is Anders in 2016 gestopt om zich volledig op het schrijven van boeken te richten. Geen slechte keuze, want al direct schrijft ze een boek waarmee ze de Nebula Award voor Best novel wint. All the birds in the sky is een terechte winnaar, want er zijn de laatste decennia maar weinig boeken verschenen met zulke interessante, levendige personages over wiens avonturen zo smakelijk wordt verteld.

De twee hoofdpersonen zijn op allerlei vlakken elkaars tegenpolen, behalve op het gebied van buitenbeentje zijn. Patricia Delfine groeit op in een gezin waar het niet prettig toeven is, vanwege een bijzonder onplezierige zuster. Patricia ontdekt als jonge tiener dat ze - soms - met dieren kan communiceren. Vanwege de onaangename thuissituatie dwaalt Patricia graag door het bos en tijdens een van de tochten verstoort ze het Parliament of Birds, dat daardoor een eigenaardig verloop kent. Patricia krijgt de opdracht om uit te zoeken wat het antwoord is op deze eigenaardige vraag: "Is a tree red?". Het hoeft niet direct, ze mag er best een tijdje over nadenken, maar ooit, op het juiste moment, moet ze antwoord geven.

Laurence (en waag het niet om zijn naam af te korten!) Armstead vindt wetenschap, en dan met name techniek, geweldig en hij is dan ook altijd bezig om 'gadgets' te maken. Om zich uit allerlei nare situaties te redden, maakt hij bijvoorbeeld een 2-seconden tijdmachine, omdat die paar seonden net genoeg zijn om de ergste pesterijen te kunnen ontlopen.

Als klasgenoten zijn ze een beetje tot elkaar veroordeeld, maar voelen ze zich toch ook sterk met elkaar verbonden. Totdat Laurence getuige is van een gesprek tussen Patricia en een kat. Dat schokt hem tot in het diepst van zijn wetenschappelijke ziel en hij houdt Patricia daarna zoveel mogelijk op afstand. Beiden zijn na verloop van tijd om uiteenlopende, maar toch met elkaar verstrengelde redenen gedwongen om de school te verlaten. Patricia weet Laurence nog, met de hulp van een AI die door Laurence gemaakt en door Patricia opgevoed is, te redden uit een benarde situatie op zijn nieuwe school, maar daarna verliezen ze elkaar uit het oog. Ze volgen vanaf dat moment ieder hun eigen pad met hun eigen doel. Patricia leert haar magische talenten gebruiken om de wereld, en dan vooral de mensen, te redden van de afschuwelijke gevolgen van de opwarming van de aarde, terwijl Laurence zich specialiseert in wormgaten, daarbij geholpen door een steenrijke investeerder die met behulp daarvan de aarde wil verlaten. En dan komen ze elkaar weer tegen... als tegenstanders.

All the birds in the sky is een verhaal vol rafelranden, onvolkomenheden en gaten, maar omdat Anders' personages zo levenslustig, echt, en warm zijn en de gebeurtenissen met zoveel humor, en zo vaardig en met vaart verteld worden, zijn die losse draadjes niet ergerlijk, maar juist heerlijk herkenbaar. Patricia en Laurence leven namelijk, net als wij, in een chaotische, nauwelijks te bevatten wereld vol magie en wetenschap.

Gelezen en gerecenseerd voor Hebban.nl

View all my reviews

zondag 21 mei 2017

The Book of Mirrors van E.O. Chirovici

The Book of MirrorsThe Book of Mirrors by E.O. Chirovici
My rating: 3 of 5 stars

Ergens in januari hoorde ik tijdens het beluisteren van 'een' (Engelstalige) boekenpodcast (ik weet niet meer welke, helaas) een enthousiast verhaal over dit boek. En omdat ik dol ben op verhalen waarin gespeeld wordt met interpretaties, herinneringen, point of views, wat waarheid is (of niet of misschien) en het podcastverhaal erg enthousiast was, besloot ik direct om dit boek te gaan lezen. Ik had het dus al (elektronisch) in huis toen de mogelijkheid zich aanbood om een leesclub met dit boek te coördineren.

Een van de dingen die ik vooraf niet wist, is dat de Roemeense schrijver dit boek (zelf) in het Engels heeft geschreven. Dat is knap, heel knap, maar ik vraag me af of het boek niet veel beter zou zijn geweest als hij het 'gewoon' in zijn moedertaal had geschreven en het dan had laten vertalen. Ik vond het Engels vlak en simpel, en het verhaal - mede daardoor - nogal saai. Overigens kan 'simpel' Engels flonkeren en zeer poëtisch zijn (lees bijvoorbeeld A.S. Byatt, Julian Barnes of de Amerikaanse Ron Rash), omdat elk woord dat er staat precies dat enig juiste woord op die plek is.

Als dan ook nog het psychologische aspect - met name het spelen met herinneringen, waarheden en interpretaties - vooral in de laatste twee delen nogal wat te wensen overlaat, dan mag duidelijk zijn dat The book of mirrors mij teleurstelde. Het is een boek zonder hoogte-, maar ook zonder dieptepunten, en verdient daarom wat mij betreft de kwalificatie "Mwah". Met een hoofdletter M...

(Overgenomen van Hebban.nl;m recensie nav leesclub)

View all my reviews

maandag 8 mei 2017

Niks van Koen Gubbels

NiksNiks by Koen Gubbels
My rating: 2 of 5 stars

Koen Gubbels eersteling is, zoals hijzelf direct corrigeerde in de leesclub, geen thriller in de zin van een jachtige jacht op een seriemoordenaar die een lezer via een overvloed aan "cliff hangers" van bladzijde naar bladzijde meetrekt, omdat je perse wilt weten wie het nu toch is of waarom zhij die moorden pleegt.

Nee, Niks is een verhaal over een man die zijn levenslust aan verdrinken is, letterlijk, en bij toeval geholpen wordt weer vaste grond onder de voeten te krijgen (ja, "pun intended", maar pas begrijpelijk als je het boek gelezen hebt... jammer overigens dat ik de Engelse tekst niet cursief kan schrijven, want dat zou passender zijn geweest). Althans, zo lijkt het. Geheel nuchter en barstensvol energie reist Nik Speelman af naar China. Eenmaal daar aangekomen blijkt de reden voor zijn uitnodiging een geheel andere te zijn, maar daar komt Speelman pas achter als het te laat is.

Het onderwerp van Niks is origineel, maar de snelheid en eenvoud waarmee Nik in de val wordt gelokt, de wijze waarop gebeurtenissen plaatsvinden en vooral de gebeurtenissen zelf zijn te ongeloofwaardig neergezet voor mij. Gubbels slaagt er simpelweg niet in om mij mijn "suspension of disbelieve" op te laten schorten en me mee te voeren in zijn verhaal. Dat wordt mede veroorzaakt door de ergerlijke, clichématige wijze waarop oa vrouwen (en dus mannen) worden weergegeven. Op een gegeven moment heb ik op pagina 103 mijn frustratie daarover letterlijk geuit, omdat ik mijn inmiddels hoog opgelopen ergernis kwijt wilde.

Maar er waren meer dingen die me ergerden, zoals het inconsequente gebruik van schuin geschreven teksten, de - wat mij betreft - vaak ongeloofwaardige dialogen (zoals tussen Sean en zijn vader op de boot) en het verwarrende gebruik van het Engels. Jiang en Fairfax spreken in het Engels met elkaar en met Nik, maar toch blijkt Jiang in staat om De vrolijke wetenschap van Nietzsche te kunnen lezen (in sneltreinvaart zelfs) én te begrijpen.

Kortom teveel ergernissen en een - wat mij betreft - te ongeloofwaardig verhaal.

(Overgenomen van Hebban.nl. Recensie nav leesclub. Hier kan wel schuin geschreven worden maar in recensie op Hebban.nl niet)

View all my reviews

Wat helpt is een wonder van Anne Vegter

Wat helpt is een wonderWat helpt is een wonder by Anne Vegter
My rating: 4 of 5 stars

DADAAB

"We zeggen laten we niet naar school gaan, als je naar school gaat
begin je de wereld te begrijpen, dan breekt de pleuris uit.

We zeggen meisjes zijn duurkoop om toekomst mee te betalen
of is de wereld een markt waar je dochters ruilt voor suiker

We zeggen achter de tenten is een zandweg en de weg is lang
en het zand leidt terug naar de oorlog, waarom zou je gaan.

We zeggen het schieten klinkt in de slaap zo luid als in het
geheugen maar we zijn doof van honger zeggen we en

het tobben zat. Herkent iemand op school de naam Nadifa al,
geboren tussen seizoenen, woede en onschuld, dan breekt

de pleuris maar uit. De meisjes zeggen whatever wij meisjes
zeggen. Onder de zwarte hemel delen we zandlampen uit,

we spellen een handleiding want morgen breken we de tenten af."

Dadaab is een vluchtelingenkamp in Kenia dat veel Somaliërs heeft opgevangen en opvangt. Anne Vegter (1958) schreef bovenstaand gedicht in 2013 ter gelegenheid van Wereldvluchtelingendag. Tot op de dag van vandaag leven enkele honderdduizenden mensen in dit enorme vluchtelingenkamp. Zij zijn Somalië ontvlucht vanwege geweld door terreurgroep Al-Shabaab en de jarenlange droogte. Vier jaar verder en nog steeds staan de tenten daar. Bovendien is het in Kenia nu ook veel te droog en dus grijpt de hongersnood verder om zich heen. Het is een treurig voorbeeld van een gedicht dat veel te lang actueel blijft.

Iets meer dan een jaar later, in 2014, schrijft Anne Vegter het gedicht met de alles zeggende titel MH17, waarin deze ene regel van acht woorden alles samenvat:
voor zulke pijn heb je niet eens een woord.
Anne Vegter heeft niet veel vrolijke aanleidingen gevonden in 2014 om op te reageren, maar gelukkig is 200 jaar koninkrijk wel een vrolijke aanleiding en levert dat het opgewekte, driedelige gedicht DE GRONDWETTEN (een parabel) op, waarin mieren de hoofdrol spelen. Dat klinkt als een Tellegiaans Aesopusiaanse vertelling, maar het is een onvervalste Vegter, zoals uit deze drie regels blijkt:
Piepjonge mieren die kort na geboorte
al wisten wat ze later moesten worden.

Hoe gelukkig kun je zijn?
Vroeg in 2015 is de aanslag op Charlie Hebdo een trieste aanleiding voor een gedicht, net als in november van dat jaar in dezelfde stad. Tussendoor krijgen onder andere de aarbevingschade in Groningen en de vluchtelingencrisis de aandacht. DE OVERKANT wordt in juli gepubliceerd:

"Het begon met grote ontploffingen bij benzinestations i het hele land.
Er werd aan een gecoördineerde actie gedacht.
De grenzen in het noorden, oosten, en zuiden waren gesloten.
Alle verbindingswegen in het midden van het land werden geblokkeerd.
[...]

Bij de grensovergangen in Groningen en Drenthe staan kilometerslange rijen
tot in de provincie, kinderen, tassen, alles gestapeld in en op auto's.
Iedereen wil erdoor, iedereen wordt tegengehouden.
[...]

Gelukszoekers.
Zo worden we genoemd."

Vegter weet 2015 toch opgewekt af te sluiten met een gedicht (vol) weesvragen dat begint met "wat zeggen we liever, ja of nee" en eindigt met "wat nu als god toch bestaat".

Zoals de cartoons in de jaarlijkse Inkspot een scherpgetekende blik op het afgelopen politieke jaar tonen, zo toont Vegter in Wat helpt is een wonder op haar eigen wijze de afgelopen vier jaar. Ze eindigt na een dun 2016 met een checklist Dichter des Vaderlands 2017-2019, waarvan de laatste regel:
De kunst is voor jezelf te staan.
in ieder geval door Vegter zelf afgevinkt kan worden. (check)

Gerecenseerd voor Hebban.nl

View all my reviews

Canciones Federico Garcia Lorca getekend door Tobias Tak

Canciones. Federico García LorcaCanciones. Federico García Lorca by Tobias Tak
My rating: 4 of 5 stars

In een aflevering van het tijdschrift Filter uit 1997 wordt de vertaling van de Canciones van Federico Garcia Lorca besproken: Liedjes heet het boek simpelweg en Bart Vonck is de vertaler. Vonck krijgt een beetje op zijn donder omdat hij de ritmische cadans zou hebben opgeofferd aan de (wel) keurig overgebrachte semantische aspecten van de liedjes. Dat komt misschien, zo wordt verondersteld, omdat Lorca's verzen "qua taalgebruik en compositie eenvoudig aandoen en er dus minder is om de aandacht af te leiden. (Ook al is die eenvoud, zoals Vonck in zijn na­woord terecht opmerkt, bedrieglijk; on­der simpele woordjes als ‘maan,’ ‘sinaas­appel,’ ‘nacht’ en ‘groen’ gaat een we­reld van symboliek schuil, waar tiental­len interpreten zich de laatste halve eeuw het hoofd over gebroken hebben.)"

Tobias Tak is een van die tientallen mensen die zich het hoofd over deze liederen heeft gebroken, maar hij is er op een heel bijzondere manier mee aan de slag gegaan: hij interpreteert én vertaalt vervolgens twintig van de Canciones niet alleen naar het Nederlands maar ook in tekeningen. Zie bijvoorbeeld het eerste lied Preludio/Prelude:



Onderaan de pagina is de originele dichtregel van Lorca afgebeeld en bovenaan de Nederlandse vertaling van Tak, maar wat vooral opvalt zijn de tekeningen die een complete fabelachtige droomwereld tonen gebaseerd op die paar woorden:

De populierenlanen gaan ervandoor,
maar ze laten hun weerspiegeling achter.

Hoe grandioos en overweldigend die wereld van Tak ook is, hij neemt een enkele keer de regels van Lorca erg letterlijk, zoals te zien is aan de achtergelaten weerspiegeling van de verdwenen populieren. Dat ondergraaft de betovering, omdat je direct weer teruggevoerd wordt naar de woorden. De kale woorden, welteverstaan, want het (eigen) beeld is overgenomen door Tak. Gelukkig komt dat niet vaak voor en is het verblijf over het algemeen ongestoord in die betoverende wereld waar woorden en beelden niet van elkaar te onderscheiden zijn.
Eén nadeel van deze kleurige, wervelende Lorcawereld is, misschien, dat het bijna onmogelijk zal blijken te zijn om in het vervolg je eigen verbeelding aan het werk te zetten bij het lezen van (de rest van) de Caciones of ander werk van Lorca.

Zon, wind, zee, bomen, Federico Garcia Lorca, maan, mens- en mensachtigen, krokodillen, griffioens, Tobias Tak zelf en allerlei andere 'vogels' van zeer diverse pluimages bevolken dit boek als levende bewoners van Canciones. Zelfs de dag is een personage. Het mooiste, meest glorieuze gedicht is het afsluitende Lied van de dag die weggaat, dat achttien pagina's lang is. Tak neemt alle ruimte tussen de regels die hij nodig heeft om zijn eigen interpretatie weer te geven in vloeiende, zachte kleuren ondersteunt door de bijna dromerige woorden van Lorca.
Lied van de dag die weggaat

Dag, wat een moeite kost het me
je te laten gaan!
Je gaat weg, vol van mij, je keert terug en je kent me niet.
Oh, wat een moeite kost het me de mogelijke werkelijkheden
van onmogelijke minuten op je borst achter te laten!
Een Perseus vijlt 's avonds jouw
ketenen door, en jij vlucht weg
over de heuvels,
je voeten verwondend.
Mijn vlees noch mijn tranen,
kunnen jou verleiden,
noch de rivieren waar jij
je gouden siësta slaapt.


Van Oost naar West
draag ik jouw ronde licht.
Jouw enorme licht, dat mijn ziel,
in hevige spanning, ondersteunt.
Van Oost naar West
wat een moeite
kost het me
je te dragen met je vogels
en je armen van wind..
Je kunt de Canciones natuurlijk hardop voordragen en zodoende van het ritme van deze vertaling beoordelen, maar dat zou jammer zijn omdat deze versie van de verzen hun magie doorgeven via ogen, neus, en handen, waarbij het omslaan van de bladzijden elk vers van een eigen, uniek ritme voorziet. Lorca zou ervan genoten hebben.

Gerecenseerd voor Hebban.nl

View all my reviews

zondag 15 januari 2017

Eindoordeel Het achtste leven

Op 10 oktober 2016 riep Guido Goedgezelschap: "Yes, ik mag meelezen!" in het café, gevolgd door vele anderen die iets soortgelijks meldden. Het was het 'echte' begin van een uniek leesclubexperiment: een feuilleton, die onofficieel werd afgesloten op 10 januari 2017 door het plaatsen van de recensies van alle deelnemers op Hebban. Het zorgde voor een prachtig gezicht op de homepage:


Vandaag, 15 januari 2017 om 13:06 uur, zijn er 1286 berichten in het café te vinden, terwijl elk deel van het feuilleton een eigen discussiepagina verkreeg waar ook nog eens iedere keer weer rond de 600 reacties  op verschenen. Het voorlopig laatste bericht in het café is de aankondiging van Natalie dat ze er aankomt, want er is een club deelnemers die gisteren (zaterdag 14 januari) bij elkaar is gekomen in Den Haag.

Samenvatting
Het is onbegonnen werk om een fatsoenlijke samenvatting te geven die recht doet aan het enthousiasme van de deelnemers, en dat is dan ook niet wat wij,  Greet, Guy en Ellen, de coördinatoren van deze leesclub hebben gedaan. Wij volstaan met een opsomming van quotes uit de recensies van de deelnemers, omdat we op deze manier in staat zijn iedereen die zo enthousiast heeft meegedaan aan deze unieke leesclub nog eens extra in het zonnetje zetten.
  • Sayonara: Zelfs de meest gruwelijkste gebeurtenissen waren draagbaar om te lezen. Lees dit als je van epische familiedrama houdt en verliefd wilt worden op grootse mooie zinnen.
  • Bianca Rijsdijk:  Het is een boek dat blijft rondzweven in je hoofd, het laat je niet met rust. Even was er de angst van een leegte na het laatste hoofdstuk maar het verhaal is rond. 
  • R.Bakx: Het verhaal over het “ontstaan” van Georgie levert een glimlach op en een wandkleed wordt zeker anders bekeken na het lezen van dit boek. (ps. Wat een prachtige inleiding van je recensie!)
  • Natalie: Leeswaarschuwing : Het boek is niet geschikt om in bed te lezen, het weegt ongeveer 1 kg. [...] Laat je onderdompelen in het verhaal. Het is verslavend net als de chocolade.
  • MissyP:  De familie heeft veel te lijden onder de oorlogen en de onderdrukking van grote broer Rusland. Schrijfster Nino Haratischwili weet je elke keer weer te raken. 
  • Marjolein: Als je mij van te voren had verteld dat ik zo gegrepen zou zijn door een boek over de familiegeschiedenis van een Georgische familie, had ik je niet geloofd.
  • Ann B.: Personages staan er, gebeurtenissen – hoe wreed ze soms ook zijn – blijven hangen en roepen vragen op die je steeds weer verder doen lezen. Daardoor was het ook helemaal geen zware klus om deze kanjer (en die term mag je zowel letterlijk als figuurlijk nemen) met veel plezier uit te lezen. 
  • jan: Wat ik ga onthouden van het verhaa?: Eersen vooral de term "chocolade" :-) en het feit dat een roman die zich over een lange periode afspeelt ook een mooi, afgewerkt en samenhangend boek kan opleveren. 
  • Dina van Langenhof: Meer dan eens bracht Nino Haratischwili me op het puntje van mijn stoel, joeg ze mijn bloeddruk de hoogte in of moest ik haast meehuilen met de personages.
  • Evy De Brabander: De laatste twee hoofdstukken heb ik af en toe een traan moeten wegpinken, daar bouwde de emotionele spanning voor mij naar verschillende hoogtepunten toe.
  • enz.
Het achtste leven (voor Brilka) heeft, niet verrassend gezien de vele lovende quotes hierboven, een leesclubgemiddelde van 4,3 sterren opgeleverd.

Tot slot...

Zoals uit de recensies, de beoordeling en het formidabele aantal reacties blijkt, heeft Het achtste leven (voor Brilka) van Nino Haratischwili veel losgemaakt bij de deelnemers. Maar daar bleef het niet bij: de hoeveelheid en inhoud van de diverse (Hebban)blogs, tweets en berichten op de diverse andere (sociale) media maakten ook duidelijk dat er werd genoten. Al die uitingen op al die verschillende platforms waren voor uitgeverij Atlas Contact aanleiding om de volgende vijftien deelnemers de prachtige, papieren uitvoering van het boek te schenken:

  • Gigi Leestgraag
  • Tea
  • Sansan
  • Nathalie B
  • Francine Herrebaut 
  • Hetty 
  • Gerrianne Vittorioso
  • Silvia
  • Guido Goedgezelschap
  • Wil Veltkamp
  • Cindy de Rijk
  • Aimee van Tienoven
  • Elsofie
  • Leentje Adriaensen
  • Elly van der Meer

Al met al denken wij (Guy, Greet en Ellen) dat dit leesclubfeuilletonexperiment dankzij het fantastische boek van Nino Haratischwili én de meer dan fantastische deelnemers aan de leesclub een zeer geslaagd leesfeest is geworden. Een experiment dat het herhalen waard is!

dinsdag 10 januari 2017

Het achtste leven van Nino Haratischwili

Het achtste leven (voor Brilka)Het achtste leven by Nino Haratischwili
My rating: 3 of 5 stars

Nino Haratischwili, auteur én theaterregisseur, heeft met haar derde - en eerste in het Nederlands vertaalde - roman letterlijk een prestatie van formaat geleverd. Zes generaties worden gevolgd van de Georgische familie Jasji, waarvan de vader van Stasia en Christine de mannelijke 'grondlegger' is. Stasia is een van de dochters uit zijn eerste huwelijk en Christine de dochter uit zijn tweede huwelijk. Daarna worden de levens van Kitty en Kostja, de dochter en zoon van Stasia en Simon Jasji, gevolgd om dan via Elene, dochter van Kostja, Daria en Nitsa, bij de laatste generatie aan te komen: Brilka Jasji, de jonge vrouw uit de titel.

Haratischwili laat Nitsa de levensverhalen van haar familie vertellen door de levens van bovengenoemde familieleden te vertellen:

"En al heb ik het je nooit gezegd: ik zou je zo graag helpen bij het herschrijven van je verhaal, Brilka, zo ongelofelijk graag. Om dat niet alleen te zeggen, maar ook te bewijzen schrijf ik het hier op. Alleen daarom."

Op het moment dat Stasia in 1900 ter wereld komt in Georgië, dat wij nu nog slechts kennen als ex-deelstaat van de Sovjet Unie waar het regelmatig hommeles is, is het leven goed. Maar erg lang duurt dat niet want grote 'broer' Rusland laat ook op dat moment al wel zijn invloed voelen, maar zal dat later - na de Oktoberrevolutie in nog veel sterkere mate doen. Het communisme, maar vooral de wijze waarop de diverse machthebbers - met als grootste engerd de Georgische Stalin - tekeer gaan, zorgt ervoor dat de familie heel wat meemaakt in de jaren die volgen.
De citaten, spreuken en aanhalingen waarmee de diverse paragrafen (hoofdstukken?) beginnen geven telkens een uitstekende indruk van de tijdsgeest. Haratischwili beschrijft op indrukwekkende wijze hoe het Stasia en Simon in St. Petersburg vergaat tijdens de eerste wereldoorlog, en is wederom op haar best als ze Kostja en zijn vriendin Ida volgt in hetzelfde St. Petersburg dat dan Leningrad heet:

"Hij [Kostja]ziet de tuinen van puin en stenen, de architectuur van de geraamten, de patronen van bloed, hij ziet de sculpturen van opengereten gewapend beton en is verbaasd dat niemand behalve hij die aan de dood opgedragen symfonie van verwoesting waarneemt."

Maar 1248 pagina's wel en wee, met de nadruk op wee, is voor iedereen veel. Voor auteur én lezer. Het is onvermijdelijk dat er na verloop van tijd - in ieder geval bij de lezer - 'vermoeidheid' optreedt, vooral omdat er zoveel ellende en zo weinig moois in de diverse levens te genieten is. Het 'magische' of 'magisch-realistische' element, de chocoladedrank die de vader van Stasia 'uitvindt' en waarvan diverse familieleden vermoeden dat als je er van drinkt er weinig goeds meer verwacht kan worden, komt niet echt uit de verf en had net zo goed weggelaten kunnen worden.
Dat Nitsa de verhalen vertelt - ook van de familieleden met wie ze nauwelijks of geen contact heeft (gehad) - en daarbij regelmatig interpretaties geeft van handelingen of lijkt te weten wat de personages denken, bestempelt haar natuurlijk tot de overbekende onbetrouwbare verteller. Dat zíj de vertelster is en dat ze het niet altijd even nauw neemt met 'de waarheid' wordt benadrukt doordat ze regelmatig het verhaal begeleidt van eigen commentaren richting Brilka. Aan de andere kant zijn grote delen van de roman geschreven of het een rechttoe rechtaan historische roman is, maar is er door de vertelconstructie soms teveel 'ruimte' tussen de personages en de lezer vanwege de wijze waarop het verhaal vertelt wordt. Wat Christine 'echt' drijft in haar relatie met Beria, kom je nooit te weten omdat het verhaal via Stasia door Nitsa wordt verteld en dat is - zeker in dit geval - jammer.
Toch weet Haratischwili - met hier en daar wat vallen, maar vooral opstaan - de lezer altijd weer op te pikken en geboeid mee te nemen naar een volgend leven, net zolang tot het in 2006 op is. Echt op.

Ik heb dit boek in feuilletonvorm, samen met tientallen andere lezers, via Hebban.nl gelezen.

View all my reviews